Papa's kindje

Ik geloof dat ik halverwege de middelbare school nog dagelijks in mijn broek poepte, maar op tekengebied was ik er vroeg bij. Terwijl mijn kleuterklasgenoten nog schaamteloos hun tekenpapier vulden met betekenisloos gekras, tekende ik al redelijk herkenbare meesterwerken. Vooral crossfietsers, ridders op paarden en heksen op de brandstapel waren in die tijd steeds terugkerende thema's.
Mijn tekenkunde werd in de derde klas van de kleuterschool (ik zei al dat ik traag was) zelfs een keer beloond met een sticker. Ik weet niet of u zich nog enigszins kunt verplaatsen in het morbide brein van een kleuter, maar neem van mij aan: dat was een big deal. Later won ik met tekenwedstrijden een BMX-crossfiets, een sladroger en zelfs een happy end in een Thaise massagesalon.
Mijn tekeningen zo eens bekijkende denk ik wel eens: waar is in godsnaam de progressie gebleven? Niet dat het bij cartoons ook maar een zak uitmaakt of de tekeningen goed zijn, maar toch. Een beetje vooruitgang had best gemogen.

Kansen

Het is een publiek geheim dat uw favoriete cartoonist lijdt aan hevige depressies. Maar liefst elf maanden per jaar ben ik aan mijn bed gekluisterd en leef ik van vanillevla die door een psychiatrisch verpleegkundige  driemaal daags en onder zware dwang met een stok in mijn slokdarm gestouwd wordt. Het weinige bezoek dat ik in die maanden krijg probeert mij trouw uit de duisternis te lullen. Niet te geloven waar die lieden allemaal mee aan komen kakken. "Maar het leven is toch hartstikke mooi?" krijg je dan voor je kiezen, of zelfs: "het leven is een feestje, maar je moet er wel zelf de slingers bij ophangen." Ik weet niet of die mensen zelf geloven wat ze zeggen, en of ze horen hoe stuitend hun optimisme klinkt. In elk geval is het in die ene maand per jaar die ik in redelijk goede gezondheid doorbreng prima inspiratie voor een cartoon.

Aanklacht

Rembrandt complimenteren met zijn kookkunsten. Tegen Stephen Hawking zeggen dat je 'm vooral zult herinneren door die grappige stemcomputer. Jeroen Pauw bewonderen om zijn interviewkwaliteiten in plaats van zijn skills als casanova. Gisteren was het weer zover. "Guur, ik vind die stukjes zo leuk, die je onder die cartoons typt." Het gaat door merg en been, zo'n "compliment". Vergeet u alstublieft niet dat ook cartoonisten gevoel hebben? Alvast bedankt.

Bezoek

Brief van oma:

Lieve Guur,

Hoe is het met je, jongen? Ben je nog zo druk met tekeningetjes maken? Dat zal wel, want oma ziet je bijna nooit meer. Geeft niet hoor. Kinderen slaan hun vleugels uit, en hetzelfde geldt voor kleinkinderen. Je moet niet denken dat ik boos ben hoor. Ik heb genoeg te doen. Vorige week nog was hier een hele lieve meneer. Hij verkocht brillen. Hoewel ik geen nieuwe bril nodig had, heb ik er eentje gekocht voor 500 euro. Koopje, zei die meneer. Ik weet het allemaal niet meer, lieve kleinzoon van me. Die mevrouw van hiernaast zegt dat alles duurder is geworden door de Euro, maar ja, ze bonkt ook de hele dag met haar hoofd tegen de muur, dus wat weet zij nou? Lieve, lieve Guur, ik brei maar eens een eind aan deze brief. Nog zoveel te doen. Kom je oma snel weer eens opzoeken?

Kus,
Oma

Vermoeden

Natuurlijk kan ik aan de verwachting voldoen en onder een dergelijke cartoon een guur stukje plempen over de liefde. Iets in de trant van: de helft van alle huwelijken eindigt in echtscheiding. De rest die bij elkaar blijft redt het alleen met relatietherapie of heel veel drank. Mensen zijn niet gemaakt voor monogamie. Mannen zijn onverbeterlijke schuinsmarcheerders en vrouwen zijn geen haar beter. Na anderhalf jaar is de verliefdheid weg en wat ervoor in de plaats komt heet sleur. Maar dat ga ik nu eens niet doen. In plaats daarvan geef ik u een zeldzaam inkijkje in het hart van de romanticus Guur. Zie hier, speciaal voor u: een prachtig gedicht.

Inkeer

Het leven is één grote leerschool. Ik schold kreupelen uit in de bus als ze opzichtig op mijn plek azend naast me kwamen staan. Tot de SIRE-campagne. Ik nam zonder voorkennis en vrij willekeurig allerlei exotische huisdieren in huis, tot de SIRE-campagne. Ik fokte kinderen helemaal op met de meest krankzinnige strakke tijdschema's, terwijl ik helemaal geen kinderen heb. Tot de SIRE-campagne. En tot op de dag van vandaag besef ik dat ik eigenlijk helemaal nergens ben ik dit leven, zonder SIRE-campagnes.

Zie ook Guurs eerder cartoon over SIRE, hier.

Goede voornemens

Ook in 2012 zal uw favoriete cartoonist weer regelmatig plaatsnemen achter zijn tekentafel (die eigenlijk geen tekentafel is, want vol met computerdingetjes, plastic koffiebekertjes, massa's peuken, een verdwaalde toiletrol en natuurlijk de volledige werken van Stirner, Sartre en Schopenhauer). Guur plaatje tekenen, tekening scannen, vlekjes wegpoetsen in Paint, kleurtjes en tekstwolkjes fotosoepen, pseudo-grappig stukje typen, uploaden, en twitteren. Kenners buitelen al weken over elkaar heen om te voorspellen dat 2012 het jaar van Guur gaat worden. Maar ik wil toch graag van de gelegenheid gebruikmaken om u te laten weten dat ik veel liever drummer was geweest.

Retweet

Zoals mijn oma het altijd zo poëtisch weet te verwoorden: goede voornemens zijn voor bruinruiters. In het nieuwe jaar ga ik dan ook stug door met kettingroken, overmatig slapen- en vleeseten. Wél doe ik hier de plechtige belofte dat ik minder onzinnige tweets de wereld in ga slingeren. Meer dan 2000 (tweeduizend!) tweets in een half jaar tijd heb ik geproduceerd, die als gemene deler hebben dat ze werkelijk helemaal geen enkel belang dienen. Vanaf heden ga ik mijn stoelgang, slaappatroon, werkritme en wanstaltige kookkunsten onbesproken laten. Het zal een zwaar jaar worden.

Hoogsensitief

Bijna een jaar tot de volgende kerst. Kane uit elkaar. Telefoon teruggevonden. Extra pakje sigaretten gevonden. Gisteren voor het eerst van mijn leven hertenbiefstuk gegeten. Winterdepressie die maar niet op gang wil komen. Vrij vandaag. Nog steeds de onverklaarbare, raadselachtige fitheid van een achttienjarige kickbokser. Het lijkt me wijs om dit schrijfsel kort te houden en onmiddellijk dekking te zoeken in de dichtstbijzijnde atoomschuilkelder. Hopelijk tot snel!

Wij zijn de 99 procent

"Guur wordt geen wetenschapper" zei mijn wiskundeleraar en mentor in de 2e klas middelbare school tegen mijn ouders. "Hij leert makkelijk, maar hij heeft geen enkele, en dan bedoel ik GEEN ENKELE wetenschappelijke nieuwsgierigheid."
"Guur je bent een sadist" zei mijn katecheseleraar tegen me, nadat hij een tekening in mijn schrift ontdekt had van een lachende Maria Magdalena die haar tieten laat zien aan de gekruisigde Jezus.
"Guur je hebt geen hart", zei laatst een occupy-sympathisant tegen me, toen ik een grapje maakte over het enorme percentage losers onder de occupiers.
Met die laatste beschuldiging was ik het hartgrondig oneens.