Happy single

Twitterleed

Moederdag

Coma

Mail van een lezer:

Beste Guur,

Nou hahaha hoor. Wat een ontzettend leuke cartoons maak jij zeg. Hahaha! Hou me vast, of ik bega een ongeluk. Tsjongejonge wat geestig. Ik lach me nog eens een beroerte. Ik dacht dat ik enige notie had van wat humor precies inhield, maar na het zien van jouw tekeningen moet ik bekennen dat ik volkomen mis zat. Hahaha, wat een pret, elke keer weer opnieuw. Oeps. Daar ontsnapt een scheet. Komt door het lachen. Heb ik geen controle meer over mijn kringspier. Kost me zo'n onderbroek of zes extra per week. En dat je dan van die teksten in zo'n zwart balkje zet, die me steeds op het verkeerde been zetten. Hilarisch hoor. Nou ik ga nog even verder met bulderen. Dag hoor.

- naam bekend bij de redactie -

Alcoholist

Uit: Winkler Prins van de Kunst

De romantiek van de alcoholverslaving is een terugkerend thema in het werk van Guur. Over het hoe en waarom circuleert onder kunsthistorici een aantal theorieën. Één daarvan draait om Guurs kinderjaren. Een kleuterjuf nam hem op zijn vierde in huis nadat zijn ouders hem zonder pardon op straat hadden gezet, na een onvoldoende voor paaseieren beschilderen. De juf, een ontzettend lekker wijf met vrolijke jurkjes en lang, donker haar, verdiende echter te weinig om Guur fatsoenlijk te onderhouden. Ze besloot wat centjes bij te verdienen als callgirl, maar al gauw raakte ze verstrikt in een wereld van criminaliteit, mishandeling en misbruik. Tevens raakte ze verslaafd aan crack. Pas na vele, vele jaren vond ze de kracht af te kicken in een kliniek, maar de inmiddels vijfentwintigjarige Guur was haar al afgenomen door de kinderbescherming. Helemaal zeker weten we het niet, maar naar alle waarschijnlijkheid is Guur daar ergens aan de zuip geraakt.

Rolmodel

Moge ze branden in de hel, mijn lerares handvaardigheid op de basisschool. Dat je meisjes leert breien is vanzelfsprekend. Dat je ook jongens leert breien is misdadig. Voor zover ik weet is niet één jongen die onderwijs heeft genoten op de Speelwerkhoeve (ja, zo heette die school echt) piloot geworden. Of profbokser. Of leeuwentemmer. De handvaardigheidjuf heeft ons single-handed tot makke lammetjes gemaakt, ons ontmand tot maatschappelijk werkers, remedial teachers, verplegers en dichters. Ik zie haar nog wel eens lopen in de stad. Met een glimlach die geen profbokser van d'r smoel af kan meppen.

Doodstraf

Comazuipen

Uw favoriete cartoonist is niet bepaald een alcoholist. Omdat Volkskrant, NRC en Geenstijl me om volslagen onduidelijke redenen nog geen moddervet contract hebben aangeboden werk ik nog steeds in loondienst. Mijn werk in de psychiatrie vol onregelmatigheid mixt slecht met alcoholmisbruik. Roken, ja dat doen we in gekkenland als ketters, maar zuipen... Hoe anders zal mijn leven eruit komen te zien als ik fulltime tekenaar ben. Ik zou me een ongeluk zuipen. Ik droom er al van. In een naar bruin café en regen riekende lange jas ontwaak ik 2 uur 's middags in mijn boven een islamitische slachterij gelegen atelier. Ondanks een bonkende koppijn grijp ik onmiddellijk naar de whiskeyfles naast mijn matras. Straalbezopen teken ik meesterlijke prent na meesterlijke prent en in de volksmond zal ik bekend staan als de Herman Brood onder de cartoonisten. Wat een romantiek. Ik kan niet wachten.

Behoeden

Ik hoor u mopperen. Heeft die lamstraal net beloofd zijn leven te beteren en weer wat vaker cartoons te maken, duurt het wéér drie weken voordat er een nieuwe prent online staat. Als dit zo doorgaat - ik zie u in gedachte hard op tafel slaan om uw niet geringe verontwaardiging kracht bij te zetten - ga ik wel bij een andere cartoonist de hele dag lopen F5-en. U heeft een punt. U bent ten slotte malle pietje niet. Beloftes ga ik hier niet doen, maar ik heb goede hoop dat het weer helemaal goed gaat komen, qua productie. Hoewel ik u de volgende wijsheid niet wil onthouden: het gaat in het leven niet alleen om kwantiteit, maar ook om kwaliteit. Denk daar maar eens over na, stelletje drammerige stukken ongeduld.

Tafelheer

Sorry fans!

Het heeft even geduurd. Misschien dacht u dat ik dood was. Uw favoriete cartoonist is enkele weken geleden na een schier noodlottige schipbreuk meer dood dan levend gevonden aan de Britse kust. Ik was hevig verward en zelfs tijdelijk mijn geheugen kwijt. Omdat ik slechts in vloeiend Frans mijn artsen te woord stond gaven die me op een gegeven moment uit pure wanhoop een stuk papier en onmiddellijk sloeg ik aan het tekenen. Het duurde niet lang voordat mijn door God gegeven unieke talent herkend werd. Er werd contact opgenomen met mijn familie, die aanvankelijk nogal koeltjes reageerde. Mijn moeder schijnt zelfs gezegd te hebben: "wat een aandachtshoer is het toch ook". Maar goed, ik ben weer terug. En hoe!