Het is een publiek geheim dat uw favoriete cartoonist lijdt aan hevige depressies. Maar liefst elf maanden per jaar ben ik aan mijn bed gekluisterd en leef ik van vanillevla die door een psychiatrisch verpleegkundige driemaal daags en onder zware dwang met een stok in mijn slokdarm gestouwd wordt. Het weinige bezoek dat ik in die maanden krijg probeert mij trouw uit de duisternis te lullen. Niet te geloven waar die lieden allemaal mee aan komen kakken. "Maar het leven is toch hartstikke mooi?" krijg je dan voor je kiezen, of zelfs: "het leven is een feestje, maar je moet er wel zelf de slingers bij ophangen." Ik weet niet of die mensen zelf geloven wat ze zeggen, en of ze horen hoe stuitend hun optimisme klinkt. In elk geval is het in die ene maand per jaar die ik in redelijk goede gezondheid doorbreng prima inspiratie voor een cartoon.
Eens !
BeantwoordenVerwijderen@riesieart